Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Otwarte. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Otwarte. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 12 czerwca 2017

Maybe Someday

Tytuł: Maybe Someday
Autor: Colleen Hoover
Seria: Maybe (1)
Rok wydania: 2015
Liczba stron: 440
Wydawnictwo: Otwarte

"Nauczyłem się jednak, że sercu nie można nakazać, kiedy, kogo i jak ma pokochać. Serce robi, co chce. Od nas zależy najwyżej to, czy pozwolimy naszemu życiu i głowie dogonić serce."


Ridge gra na gitarze tak, że jego jego muzyka porusza wszystkich. Niestety jego melodii brakuje słów. Gdy zauważa dziewczynę z sąsiedztwa śpiewającą do jego muzyki, postanawia bliżej ją poznać. Początkowo tylko ze względu na jej talent pisania tekstów. Wszystko jednak szybko się komplikuje i dziewczyna z rozmachem wkracza w jego poukładane życie. Do czego odprowadzi ta znajomość?

   
"Jak to możliwe, że dwoje dobrych ludzi mające dobre intencje, wikła się w coś tak niesamowicie złego?"

Sydney ma poukładane życie, idealnego chłopaka, bliską przyjaciółkę. Studiuje, pracuje... Jedynym jej szaleństwem jest samodzielność. Jednak ten cudowny świat, który sobie ułożyła, szybko legnie w gruzach, gdy wychodzi na jaw zdrada chłopaka i przyjaciółki. Jedynym oparciem jest chłopak z sąsiedztwa, którego nigdy nie poznała, jednak zawsze śpiewała do jego muzyki... Przekraczając próg jego domu, nie zdawała sobie sprawy jak to wpłynie na jej życie...


"...ludzie nie wybierają, w kim się zakochują. Mogą jedynie wybrać, kogo dalej będą kochać."

To właśnie muzyka gra w tej powieści kluczową rolę. Powstałe piosenki są piękne i prawdziwe. Traktuje je, jako dialog serca obojga bohaterów.  Jest muzyk i dziewczyna, która śpiewa słowa do melodii, którą tworzy. Sydney i Ridge'a początkowo łączy tylko jedno - pasja do muzyki. Oboje czują ją w głębi swojego serca i potrafią ją wyrażać w najbardziej możliwie wzruszający sposób. Miłość do muzyki i wspólnie spędzany czas, zrodzą między nimi głębsze uczucie, uczucie, które nigdy nie powinno się między nimi zrodzić.

Ridge ma dziewczynę. On w tym związku wszystko daje, nigdy nie bierze. Jest niebywale opiekuńczy, troskliwy i oddany. Kiedy jego relacje z Sydney wkraczają na niebezpieczny poziom, ma wielkie wyrzuty sumienia, bo nie potrafi zrezygnować z dziewczyny, którą kocha, która go potrzebuje, z którą tworzy związek od dobrych paru lat. Rozdarty między dwoma kobietami, walczy ze swoimi słabościami, dokonując złych wyborów.   



"Hej, serce. Słyszysz mnie? Wypowiadam ci wojnę." 

Maybe someday w przepiękny sposób opowiada o muzyce. Nie tylko o jej tworzeniu, ale także o emocjach, które wywołuje. Wszystkie teksty wspólnie pisane przez Sydney i Ridge'a miały ukryty przekaz i tyczyły się sytuacji w jakiej się znajdowali. Piosenki były przepełnione emocjami, które również mi się udzielały. 

Wzajemne relacje bohaterów w połączeniu z naprawdę pięknym, plastycznym językiem i świetnymi dialogami sprawiły, że przepadłam i totalnie zakochałam się w Maybe someday. Z pewnością długo nie wyrzucę tej historii z głowy, a pomocna w tym będzie muzyka, bo wszystkie piosenki, które wzajemnie napisali bohaterowie to nie tylko czysta literacka fikcja. Autorka we współpracy z Griffinem Petersonem powołała je do życia. Te nastrojowe utwory fantastycznie dopełniają treść książki i to właśnie w połączeniu z całą historią stają się czymś niepowtarzalnym.

Maybe someday wyłamuje się z gatunku New Adult, który kojarzy się z przeciętnością i przedstawia historię wzruszającą, ale bardzo życiową zarazem. Bez szczęśliwych zbiegów okoliczności, miłości od pierwszego wejrzenia i idealizowania. Autorka wykreowała miłość tak trudną i prawdziwą, że mogłaby okazać się prawdziwa. 


Za książkę dziękuję mojej kochanej M. 

Moja ocena:
10/10  

czwartek, 26 stycznia 2017

Ugly Love

Tytuł: Ugly Love
Autor: Colleen Hoover
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 344
Wydawnictwo: Otwarte 


"Niektórzy ludzie robią się mądrzejsi, gdy się starzeją. Niestety większość ludzi tylko się starzeje.(...) Jesteś jednym z tych, co tylko się starzeją, ponieważ jesteś tak samo głupi jak w dniu, kiedy się urodziłeś."

Tate, początkująca pielęgniarka wprowadza się do swojego brata Corbina. Już od pierwszego dnia czekają na nią niespodzianki. Pod drzwiami mieszkania leży pijany młody mężczyzna. Nazajutrz okazuje się, że jest to Miles, przyjaciel Corbina. Między tą dwójką szybko zaczyna iskrzyć. Niestety Miles wyznaje zasadę: nie pytaj o przeszłość i nie oczekuj przyszłości. Tate chyba jednak nie potrafi dotrzyma warunków tej umowy...


"Miłość nie zawsze jest ładna. Czasami wciąż masz nadzieję, że w końcu będzie inaczej. Lepiej. A potem, zanim się zorientujesz, znowu jesteś w punkcie wyjścia, a serce zgubiłeś gdzieś po drodze."

Akcja toczy się w dwóch wymiarach- teraźniejszości i przeszłości, sześć lat temu. Można odnieść wrażenie, że są to oddzielne dwa opowiadania, przy czym każde ma innego obserwatora. Wątek teraźniejszy nie jest tak porywający jak ten z przeszłości Milesa, z którego początkowo niewiele można wywnioskować. Dopiero pod koniec fabuły wszystko staje się jasne. 

  
"Czasami dopiero w momencie spotkania zdajesz sobie sprawę z tego, jak bardzo ci kogoś brakowało." 

Teraźniejszość poznajemy z perspektywy Tate. Wraz z nią spotykamy pijanego Milesa pod drzwiami, wraz z nią stoimy w deszczu i czujemy wargi Milesa... To wraz z tą dziewczyną przeżywamy wszystkie uczucia i emocje. Dzięki temu wszystko można doskonale zrozumieć. Wszystkie jej lęki i obawy, poczucie krzywdy i niesprawiedliwości oraz wielką miłość zdolną przenosić góry...

  "Nie wierzę w propozycje remisów. To wykręty ludzi, którzy się boją, że przegrali."

Drugą część fabuły, czyli przeszłość, poznajemy z perspektywy Milesa. Jak już wspomniałam, jest ona bardzo niejasna i zagadkowa. Początkowo nie wiadomo właściwie o co chodzi. Poznajemy jakieś urywkowe wydarzenia, które nie mają nic wspólnego z toczącą się teraźniejszością. Z czasem dopiero, kiedy zaczynają się one łączyć w całość, stają się klarowne. Nie jest to jednak ta porywająca cześć fabuły. Nadaje natomiast powieści dramatyzmu i skłania do refleksji. 


"Jeśli dzisiaj kochasz mnie bardziej niż kochałeś wczoraj to nie mogę doczekać się jutra." 

Początek znajomości Tate i Milesa nie jest zbyt przyjazny, bowiem mężczyzna niewiele pamięta z poprzedniego dnia i jest wrogo nastawiony do dziewczyny. Tate również nie pozostaje mu dłużna. Szybko jednak ta wrogość przemienia się w nieokiełznaną namiętność. Ta z kolei przeobraża się w miłość, jednak nie każde z nich jest w stanie ją zauważyć. Do czego to doprowadzi?


 "Łatwo wziąć złudzenia za prawdziwe uczucia, zwłaszcza gdy patrzy się drugiej osobie w oczy."

Ugly Love to historia uczucia pragnącej kochać młodej kobiety i młodego mężczyzny, który naznaczony przeszłością, boi się ponowni pokochać. To pełna emocji powieść o trudnej, wręcz brudnej miłości. Całości dopełniają subtelne sceny erotyczne, mroczne cienie przeszłości i smutna wizja przyszłości. Historia tych dwojga pokazuje, że miłość potrafi być trudna i brzydka, i nie ważne ile czasu minie, ból i cierpienie wciąż trwają. Powieść pokazuje, ze tylko godząc się z przeszłością można pójść naprzód i zacząć życie od nowa. Ugly Love jest prawdziwą perłą wśród książek, po którą trzeba sięgnąć i dołączyć do swej kolekcji skarbów...

  
"Serca się przeniknęły.
Obietnice się złamały.
Zasady się rozbiły.
Miłość stała się brzydka.
"

 Za książkę gorąco dziękuję mojej M.

Moja ocena:
10/10  
 

środa, 11 stycznia 2017

Fobos

Tytuł: Fobos
Autor: Victor Dixen
Cykl: Fobos (1)
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 456
Wydawnictwo: Moondrive, Otwarte


"Kochać to nie znaczy akceptować wszystko bez pytań i wątpliwości... Kochać to walczyć o to, co uważamy za najlepsze dla tego, kogo kochamy... nawet jeśli ta osoba o tym nie wie."


Mieliśmy już reality show na zamku w Illei. Teraz czas na kosmos! Sześciu uczestników i sześć uczestników wyrusza w kosmiczną podróż, aby znaleźć swoją drugą połówkę i założyć rodzinę na Marsie. Czy to nie brzmi... kosmicznie?
  
"Snuj marzenia tak, jakbyś miał żyć wiecznie; żyj tak, jakbyś miał umrzeć dziś." 

Program Genesis, wedle którego dwanaścioro nastolatków ma zasiedlić Marsa, jest chytrze przemyślany. Uczestników nie wybrano tak przypadkiem. Wszyscy spośród nich nie mieli dobrego życia na ziemi, często nie mieli też bliskich. Jednym słowem- nie mieli nic do stracenia. Jedyne co to mogli zyskać nowe życie na Marsie, wielką miłość, dostatnią przyszłość.

źródło
  "Nie jestem dziką leopardzicą odrzucającą wszystkich mężczyzn - jestem małym kotkiem, który pragnie tylko zwinąć się w ramionach jednego z nich."

Podróż na Marsa monitorowana jest 24 h na dobę. Uczestnicy muszą wybrać partnera na całe życie w ciągu zaledwie sześciu spotkań. Tymi kilkominutowymi randkami oraz swoim zachowaniem pomiędzy nimi muszą zaskarbić sobie serca telewidzów z Ziemi, aby Ci przekazali im swoje pieniądze na życie na Marsie. I O TO WŁAŚNIE CHODZI! 

NASA trafiło w prywatne ręce. Genesis jest na skraju bankructwa i chce uratować swój budżet. W tym celu stworzył projekt zasiedlenia Marsa, aby to podniosło oglądalność w telewizji oraz wpłacanie pieniędzy dla uczestników, na nowe życie na Marsie. I rzeczywiście wszystko wyglądałoby w porządku, gdyby nie to, że kilka miesięcy wcześniej wszystkie wysłane tam szczury zdechły w męczarniach. To samo ma spotkać uczestników programu Genesis.

źródło

"Życie jest krótkie, więc łam zasady, wybaczaj szybko, całuj powoli, kochaj szczerze." 

Uczestnicy, jak już wspomniałam, to młodzi ludzie, którzy nie mają przyszłości na Ziemi. Pochodzą oni ze wszystkich kontynentów i wbrew pozorom niewiele się od siebie różnią. Oczywiście wpływ mają na to kręgi kulturowe, z których się wywodzą, ale poza tym wszyscy wyznają te same wartości i marzą o tym samym, o szczęśliwej przyszłości. Wyjątkiem jest główna bohaterka, Léonor. Dziewczyna jest francuską. Ognistowłosa dziewczyna nie widzi szansy na szczęśliwą przyszłość, nie liczy na to, że ktoś ją pokocha, ktoś ją wybierze. Jej jedynym celem jest ucieczka od swojego okropnego życia. Tylko czy można się od niego uwolnić, kiedy problemem jest nie tylko okropne życie, ale także brak akceptacji siebie? Czy dziewczyna wie, jak wielkie zadanie ją czeka od momentu wkroczenia na statek?

źródło
  "Prosta jest tylko śmierć. Prosta i wieczna. A życie, widzisz, jest skomplikowane, a do tego krótkie. Człowiek odnosi wrażenie, że ma mnóstwo czasu, ale w rzeczywistości to jest niczym szybka randka: ledwie wszedł do Kuli, a już musi się zabierać."

Największymi zaletami tej książki są: niebywała fabuła oraz przecudowna główna bohaterka. Pomysł, by umiejscowić akcję w kosmosie, a przy tym połączyć ją z subtelnym romantyzmem, był genialny i niepowtarzalny. Do tego mamy zadziorną, inteligentną, a przy tym niezwykle wrażliwą i delikatną dziewczynę, której nie sposób nie pokochać od pierwszych stron. Oczywiście pozostałym bohaterom też raczej nic nie można zarzucić. Jednak książka niezbyt do mnie trafiła. Było w niej coś co mnie do siebie nie przekonało. Może to był cały ten problem z wadami kapsuł na Marsie, w których mieli żyć, ale niezbyt długo, uczestnicy. Może właśnie to widmo śmierci mnie tak przeraziło. A może to brak bliższego kontaktu między uczestnikami, bo przecież widzieli się tylko przez szybę. Nie wiem co było przyczyną jednak nie zmienia to faktu, że książka nie zrobiła na mnie wrażenia.

źródło

" Jesteśmy dwiema małymi iskierkami życia w zimnym bezmiarze kosmosu, w którym w końcu wszystko wygaśnie, gwiazdy i galaktyki. Ale póki co płoniemy!"

Za książkę dziękuję mojej M., która była nią zachwycona :)

Moja ocena:
6/10   

poniedziałek, 9 stycznia 2017

Never Never

Tytuł: Never Never
Autor: Coleen Hoover & Tarryn Fisher
Rok wydania: 2016
Cykl: Never Never (1)
Liczba stron: 300
Wydawnictwo: Otwarte 


"Wiem, że to dziwaczne, ale przecież właśnie za to mnie kochasz. Kochasz mnie za to, jak bardzo kocham Ciebie. Bo taka jest prawda. Kocham Cię aż za bardzo. Bardziej niż powinno się kochać."

Charlie patrzy jak koło jej stóp zatrzymują się właśnie upuszczone książki. Dziewczyna nie pamięta czarnych sandałów ani czerwonych paznokci, które należą do niej. Po chwili orientuje się, że nie zna otoczenia, w którym przebywa, ani wszystkich ludzi wokół niej, którzy zdają się być jej przyjaciółmi, ani choćby własnej twarzy. Tak samo jest z Silasem, którego również nie pamięta, który niby jest jej chłopakiem. Tych dwoje szybko orientuje się, że przechodzą to samo, a ostatnie co pamiętają to te upuszczone książki...

źródło

"Przeznaczenie to pole magnetyczne przyciągające nasze dusze do pasujących do nas ludzi, miejsc i rzeczy."

Fabuła książki oparta o amnezję bohaterów, to świetny pomysł. Pełno jest schematycznych książek niemalże nieróżniących się od siebie. Czegoś takiego jeszcze nie spotkałam. Już od pierwszych stron rodzą się pytania, a z wraz z kolejnymi stronami ich ilość tylko się mnoży. Czasem wydaje się, że jest to sprawa nie do rozwiązania, bo bohaterowie początkowo nie mają żadnego oparcia, wskazówek, informacji... Mają tylko siebie nawzajem... Ale czy to wystarczy?
  

 "Wole kochać cię, gdy jesteś na dnie, niż pogardzać tobą, gdy jesteś na szczycie."

Wciąż rodzące się pytania skłaniają do myślenia i coraz szybszego czytania. Ich przeszłość zadziwia, teraźniejszość jest niejasna, a przyszłość wydaje się być czasami niemożliwa. Książka jest pełna nieoczekiwanych rozwiązań, nagłych zwrotów akcji... Można by stwierdzić, że jest bardzo wciągająca i trzyma czytelnika w napięciu. Może i tak, ale nie w moim przypadku. Może to po prostu nie mój klimat, albo już zwyczajnie zaczęły mnie irytować pomysły i zbyt przesadzone sytuacje, którymi raczy nas Colleen Hoover.  Najbardziej jednak zawiedziona jestem zakończeniem. Pomysł jak najbardziej mi się podobał. Zabrakło mi tylko towarzyszącym przy tym emocji. Powinny one tam aż kipieć, a było ich tak niewiele...


 "Nigdy nie zapominaj,
że to ja jako pierwszy cię pocałowałem.
Nigdy nie zapominaj,
że będziesz ostatnią, którą pocałuje.
I nigdy nie przestawaj mnie kochać.
Nigdy.
"


Za książkę dziękuję mojej M.


Moja ocena:
6/10

piątek, 16 grudnia 2016

Bez Słów

Tytuł: Bez Słów
Tytuł oryginału: Archer's Voice
Auror: Mia Sheridan
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 400
Wydawnictwo: Otwarte 


"Nigdy tego nie zapomnę – póki żyję, nie zapomnę piękna tego spojrzenia. Po naszym pierwszym pocałunku – wiedziałam o tym – już nie będzie tak samo. Chłonęłam ten obraz, chciałam go zapamiętać."


Bree przyjeżdża do miasteczka Pelion, aby uciec od swojego życia w Ohio, od problemów, od smutnych wspomnień, od przerażającej jej rzeczywistości. W swoim życiu ie ma już nikogo. Mama zmarła na raka, a tata został zamordowany na jej oczach. Dziewczyna nie potrafi już tam żyć. Chce znaleźć miejsce, w którym poczuje się bezpieczniej, w którym odpocznie... Wybrała właśnie Pelion, bo to ostatnie miejsce, w którym była szczęśliwa. Nie sądziła jednak, że to właśnie w tym miejscu spotka ją więcej szczęścia niż to ze wspomnień...

"Pocałuj mnie, pocałuj, powtarzałam w duchu. Napięcie rosło, aż wreszcie Archer powoli zbliżył twarz do mojej. W jego oczach niepewność mieszała się z nieskrywanym pożądaniem." 

źródło
 
Zamknięty w sobie samotnik, szalony człowiek, milczący dziwak... to tylko niektóre określenia, które rzucają ludzie w stronę Archera. Dwudziestokilkuletni mężczyzna żyje na uboczu pod lasem. Rzadko pokazuje się wśród ludzi i ignoruje ich. Z nikim nie nawiązuje kontaktu. Nikt się nim nie interesuje od kiedy stracił rodziców w wypadku. Wszystko zmienia się kiedy spotyka Bree na swojej drodze...

źródło
 "Pragnę tego. I ciebie. Tylko ciebie, od zawsze."

Tak na prawdę nie wiem od czego mam zacząć. Książka zrobiła na mnie tak ogromne wrażenie i rozbudziła nie znane mi emocje do tego stopnia, że ciężko sformułować mi jakąkolwiek myśl. Przyznam szczerze, że zupełnie nie tego spodziewałam się po tej książce. Myślałam, że to będzie jakiś typowy romans, ale jednak z mocnym przesłaniem i przepiękną historią. Co prawda romans był, przepiękna historia też, ale było coś jeszcze- cudowne przesłanie. Przesłanie o miłości, która narodziła się w potężnym bólu. Później również nosiła znamię bólu. Jednak czy to nie miłość jest istotą ludzkiego życia?

źródło
 "Byliśmy jak dwa magnesy, przyciągające się z siłą, której żadne z nas nie było w stanie kontrolować."

Mia Sheridan wykreowała cudowną miłość. Zaczęło się zwyczajnie. Ona poznaje jego. On poznaje ją. Nawzajem zaczynają się poznawać. Coś nienamacalnego przyciąga ich do siebie siłą, której nie są w stanie kontrolować. Jednak ta miłość to nie schematy. Ta miłość wydaje się być realna wraz ze swymi wzlotami i upadkami. Jeszcze żadna literacka miłość nie wydawała mi się tak prawdziwa i realna jak ta. Nawet moja miłość wydaje się blednąć przy tej. Moja miłość, która jest we mnie... Miłość, którą noszę w sercu...



Za książkę bardzo dziękuję mojej kochanej M. 

   
Moja ocena:
10/10  

sobota, 2 lipca 2016

Ktoś Mnie Pokocha

Tytuł: Ktoś Mnie Pokocha. 12 Wakacyjnych Opowiadań
Tytuł oryginału: Summer Days & Summer Nights: Twelve Love Stories
Autor:  (12 autorów)
Rok wydania: 2016
Liczba stron: 480
Wydawnictwo: Otwarte




"Wszystko zawsze prowadziło mnie do ciebie."





Veronica Roth Cassandra Clare i dziesięciu innych autorów powieści dla młodzieży stworzyło zbór dwunastu przepięknych opowieści przepełnionych miłością. Czytając poczujesz zapach lata i ciepło miłości.





Mark i Margaret utknęli w czasie. W kółko przeżywają ten sam dzień, 4 sierpnia.
Geek filmowy podkochuje się w koleżance z pracy. Do zrobienia pierwszego kroku popycha go… zombie.
Chłopak w śpiączce i jego najlepsza przyjaciółka mają szansę powrócić do przeszłości i na nowo przeżyć najlepsze wspólne chwile. 

Zatrzymam się właśnie przy tych ostatnich. Opowieść została zatytułowana "Bezwładność". Matt leży w śpiączce. Chce on, aby Claire przyszła do niego na Ostatnią Wizytę. Podczas spotkania młodzi przenoszą się do swoich wspomnień. Przeżywają wiele wspaniałych chwil. Przywołują najprzyjemniejsze chwile spędzone razem oraz te trudne. Rozmawiają o tym jakie błędy wtedy popełnili i co mogli zrobić, aby je naprawić. Po skończonej wizycie, dziewczyna powraca do domu z myślą, że już więcej nie zobaczy Matta, z myślą, że tak ważny człowiek w jej życiu odejdzie z tego świata. Los ma jednak co do nich inne plany...

Wybrałam właśnie to opowiadanie, (przecież nie mogłam opisać wszystkich dwunastu) dlatego że bardzo mnie poruszyło. Chyba najbardziej ze wszystkich. Była to bardzo smutna opowieść. Claire miała problemy psychiczne. Bała się jednak leczyć, aby tabletki nie zabrały jej całej osobowości. Była wspaniałą artystką, która Matthew bardzo się zachwycił. On zawsze ją wspierał. Z resztą, wspierali się nawzajem. Stracił ojca. Ona trwała przy nim. Później się rozstali. A teraz on był umierający... Uwielbiam ich historię, bo pomimo, że była bardzo smutna i byłam przekonana, że skończy się tragicznie, pod koniec pojawił się promyczek nadziei, a młodzi dostali szansę, aby naprawić swoje życie i odnaleźć właściwą drogę.


Trzeba przyznać, że opowiadania napisane zostały na różnym poziomie. Każde z nich jest inne. Nie znajdziemy tu dwóch takich samych opowiadań, a choć jedne są lepsze od drugich, nie można im odebrać tego, że mają dość oryginalne fabuły. Wierzę, że ta różnorodność sprawi, że każdy znajdzie w tym zbiorku coś dla siebie.


Moja ocena
9/10 

sobota, 16 kwietnia 2016

Powrót do Daringham Hall

Tytuł: Powrót do Daringham Hall
Tytuł oryginału:Daringham Hall - Das Erbe 
Autor: Kathryn Taylor
Rok Wydania: 2015
Liczba stron: 295
Wydawnictwo: Otwarte 


"Jeśli ktoś staje się dla nas ważny, jeśli dopuszczamy go zbyt blisko, jesteśmy bezbronni wobec bólu, jaki może nam zadać."

Ben Sterling to bogaty i przystojny biznesmen z Nowego Jarku pracujący w branży IT. Prywatnie - zamknięty w sobie i powściągliwy unika uczuciowego zaangażowania i głębszych relacji. Nie chce być uzależniony od nikogo. Pewnego dnia dowiaduje się jednak, że jego matka w dniu jego narodzin była żoną niejakiego Ralpha Camdena, głowy szlacheckiego angielskiego rodu. Jako prawowity spadkobierca rodzinnej posiadłości Camdenów – Daringham Hall – Ben wyrusza do Anglii, by zemścić się na ojcu za krzywdę wyrządzoną matce. Tuż po przybyciu zostaje jednak pobity i okradziony w związku z czym doznaje amnezji. Ratuje go Kate, tutejsza weterynarz, która z czasem ulega jego urokowi. Między nimi wybucha namiętność. Czy Kate zdoła zawrócić Bena z drogi zemsty?


"(...) w jej oczach zawsze jest jakiś smutek, cień, który nieustannie jej towarzyszy, nadając spojrzeniu głębię, która od samego początku zwróciła jego uwagę. Budziła w nim coś, co wydawało mu się znajome, choć nie umiałby tego wyjaśnić."


Daringham Hall dla Camdenów to priorytet, to styl życia. Pomimo, że są dobrzy i chętnie pomagaliby innym, to drzemie w nich lekka wyniosłość, która zawsze okazują wrogowi. Są nieprzyzwoicie bogaci i pewni siebie. Całą harmonię burzy jednak Ben Sterling zgłaszając pretensję do posiadłości.


"Czuła się tak, jakby w jej żyłach płynęło czyste szczęście, rozpalając w niej ogień, który poznała dopiero wtedy, gdy go pokochała. Nie dało się go powstrzymać, topił wszelki opór, aż stała się jednym wielkim pragnieniem."


  
Powrót do Daringham Hall to pełna subtelnej erotyki romantyczna trylogia, w której miłość może ocalić teraźniejszość. Nie jest to kolejny nudny erotyk, ale romans obyczajowy delikatnie owiany erotyką. Fabuła rozpoczyna się jakby od końca, lecz nie zdradza zakończenia, co bardzo pobudza ciekawość. Pełna tajemnic i intrygująca powieść, której sceny przywodzą na myśl sceny z ze starych filmów o rezydencjach i inspirują...


Moja ocena:
10/10