środa, 29 sierpnia 2018

Do trzech razy sztuka

Tytuł: Do trzech razy sztuka
Autor: Magdalena Dziuma
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 297
Wydawnictwo: Białe Pióro


"Odkąd spotkałam się z Patrickiem pierwszy raz, staliśmy się nierozłączni. Szybko się ze sobą zżyliśmy, a pojawiająca się między nami więź tylko utwierdzała nas w poczuciu, że jesteśmy sobie pisani. Niezbyt wiele czasu spędzałam na zastanawianiu się, co będzie dalej."


Czy temat zdrad często jest poruszany w książkach? Zdecydowanie tak. W szczególności w obyczajówkach i romansach. Ogólnie w dzisiejszym świcie zdrady nie są tematem tabu czy to w związkach czy małżeństwach. Nikt już takich spraw nie zamiata pod dywan. Jest on i ona i ta "trzecia". To dla nikogo nie jest komfortowe. Czasami zastanawiam się po co ludzie coś takiego robią...

  
"Parzę sobie kawę numer jeden, dbając o to, aby była mocna i absolutnie smaczna. Kluczem do tego są również trzy łyżeczki cukru." 

Justyna, kobieta po przejściach, po rozwodzie z mężem, wyjeżdża do Stanów, by zacząć nowe życie i być może zaznać jeszcze trochę szczęścia. Na jednym z portali randkowych poznaje Patricka. Mężczyzna deklaruje, że pragnie zaangażowania, jest szarmancki, kulturalny... dla Justyny wymarzony. Wszystko zdaje się być idealne, pomimo jednego małego szczegółu. Patrick ma żonę i chociaż twierdzi, że jest z nią w separacji i zamierza się z nią rozwieść, uparcie nie chce zdjąć obrączki. Czas mija, a sytuacja się nie zmienia, Justyna zaczyna tracić cierpliwość, a na dodatek dowiaduje się nowych faktów. Jak kobieta poradzi sobie jako ta "trzecia"?

  
"Czułam się przy niej szarą myszką i nie wiedziałam, jak mam się zachować, aby zrobić na niej dobre wrażenie." 


Pierwsze co przyciągnęło mnie do tej książki to okładka. Musicie przyznać, że jest zachwycająca. I chociaż opis był, jak dla mnie, zbyt ogólnikowy i nie wiedziałam tak do końca czego się spodziewać, okładka nie pozwoliła mi przejść obok tej książki obojętnie. Początkowo nie wiedziałam do końca co się dzieje, bo poznałam dwie bohaterki. Dwie zupełnie różne osoby. Justyna to typowa szara myszka z Polski, która wciąż wierzy w ludzką uczciwość i jest trochę naiwna, a nade wszystko pragnie szczęścia. I Rosalie. Kobieta, która zdradza, kusi, uwodzi i chociaż pragnie pozostać wierna jednemu mężczyźnie, nie potrafi się oprzeć flirtowi, a nawet wspólnie spędzonej nocy z przystojnym nieznajomym. Polubiłam obie bohaterki, ale z niezrozumiałych dla mnie powodów bardziej zaciekawiła mnie Rosalie, może to dla tego, że prowadziła barwniejsze życie, a może dlatego, że Justyna trochę mnie zdenerwowała. Oczywiście nie obwiniam jej jakoś za jej zachowanie, bo została we wszystko trochę wmanewrowana, ale przecież widziała obrączkę u Patricka i choćby nie wiem co mówił, to przecież ją widziała.

Ach rozgadałam się trochę o bohaterkach... Książkę czytało mi się bardzo szybko. Po kilku przeczytaniu kilku stron, wciągnęłam się tak, że nawet nie wiedziałam kiedy dotrwałam do końca. Książka wzbudziła we mnie emocje. Nie zawsze te dobre, bo to nie jest słodka tematyka. Powieść porusza trudny i bolesny temat. Autorka pokazała dwie perspektywy tej sytuacji, co bardzo mi się podobało. Miałam okazję dobrze poznać obie kobiety i dogłębnie poznać całą historię. Bardzo się cieszę, że mogłam przeczytać tę książkę.

    Za egzemplarz serdecznie dziękuję Wydawnictwu Białe Pióro


Moja ocena:
8/10  

sobota, 25 sierpnia 2018

Biegając boso

Tytuł: Biegając boso
Tytuł oryginału:  Running Barefoot
Autor: Amy Harmon
Rok wydania: 2018
Liczba stroń: 344
Wydawnictwo: Editio


"... kobiety odczuwają wiele emocji, ale mają tylko jedną fizyczną reakcję. Kiedy się złościmy, płaczemy.
 Gdy jesteśmy szczęśliwe, płaczemy. 
I kiedy jesteśmy smutne, płaczemy.
 A gdy jesteśmy wystraszone- no, zgadnij?- też płaczemy."


Josie Jensen musiała wcześnie dorosnąć, zbyt wcześnie. Kiedy była mała, zmarła jej mama. Dziewczynka od razu przyjęła na siebie wszystkie obowiązki w domu. Już jako mała dziewczynka stała się dorosłą kobietą, o wiele poważniejszą od swoich rówieśników. W wolnym czasie chodziła na naukę gry na pianinie. Była bardzo nieśmiała i miała problem z nawiązywaniem kontaktów. W wieku trzynastu lat była już niezwykle utalentowaną dziewczynką. Doskonale rozumiała muzykę, którą kochała i czytała dziewiętnastowieczne powieści. Do tego poznała smak prawdziwej miłości...

 
 "Poczułam, że w moim sercu pęka rysa z imieniem Samuel."

Samuel Yazzi to osiemnastoletni Indianin z plemienia Nawaho. Chłopak nie potrafi odnaleźć się w żadnym świecie. Ani w świecie matki, w plemieniu, gdzie jest niechciany zarówno przez nią jak i przez ojczyma, który znęca się nad nim, ani w świecie nieżyjącego już ojca, bo wszyscy uważają go za zbyt kolorowego. Samuel jest wycofany, prawie z nikim nie rozmawia, ma też problemy z nauką. Marzy jednak, że pewnego dnia trafi do marines, będzie walczył i w końcu znajdzie swoje miejsce na ziemi.


"Lubię być sama, ale nie cierpię być samotna." 

Pewnego dnia, w autobusie szkolnym kierowca przydzielił każdemu uczniowi miejsce. W ten sposób trzynastoletnia Josie poznała osiemnastoletniego Samuela. Początkowo trudno było im nawiązać ze sobą kontakt. Obydwoje byli nieśmiali i wycofani. Wkrótce jednak znaleźli wspólny język. Josie pomagała Samuelami z czytaniem książek. Zaczęli rozmawiać, a wraz z kolejnymi spotkaniami i rozważaniami na temat książek i muzyki, narodziła się niezwykła przyjaźń.  Sam, który w głębi serca odczuwał złość i pretensje do świata, dzięki młodziutkiej Josie odkrył piękniejsze strony życia. Ona opowiadała mu o swoich ulubionych kompozytorach, on jej — o legendach Indian Nawaho. Stali się bratnimi duszami.Po ukończeniu szkoły Sam wyjechał z miasteczka szukać szczęśliwej przyszłości. Postanowił zostać żołnierzem piechoty morskiej. Kiedy po latach powrócił do Levan, odkrył, że Josie niewiele się zmieniła, jednak teraz bardzo potrzebuje tego, co kiedyś sama ofiarowała Samowi: akceptacji, rozmowy i wsparcia. A uczucie, które kiedyś narodziło się w szkolnym autobusie, mimo upływu czasu przetrwało i rozkwitło.


"Wrócił ktoś, kogo kiedyś kochałam i utraciłam, więc mocno go trzymałam, nie zamierzając puścić." 

Amy Harmon to cudowna autorka, która pisze tak niezwykłe powieści, że czasami aż sama nie mogę wyjść z podziwu dla jej twórczości. Miałam już okazję przeczytać kilka jej książek i byłam nimi zachwycona, poruszyły mnie do głębi, ale ta... na coś takiego nie byłam przygotowana. Biegając boso to książka, która po prostu mną wstrząsnęła. Zarówno Josie jak i Samuel to postacie z ogromnym bagażem doświadczeń, które silnie zadziałały na moje emocje. Ich historia, zarówno ta indywidualna jak i wspólna bardzo mnie poruszyły i pragnęłam zastanowić się nad nią dłużej, powoli poznając ciąg dalszy. Dlatego to jedna z niewielu książek, które czytałam przez kilka dni, zamiast pochłonąć ją w jeden wieczór, jak to zazwyczaj robię. Pragnęłam poznawać ją stopniowo, rozkoszować się nią i delektować. Poruszała zbyt ważne problemy, posiadała niezwykłą głębię... Nie mogłam jej tak po prostu przeczytać.

Za tą niezwykłą powieść, która wyzwoliła we mnie tyle emocji, jak żadna inna, serdecznie dziękuję Wydawnictwu Helion.

 Moja ocena:
10/10
(zdecydowanie więcej.. 50/10) 

Drań z Manhattanu

Tytuł: Drań z Manhattanu
Tytuł oryginału: Stuck-Up Suit
Autor: Vi Keeland & Penelope Ward
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 330
Wydawnictwo: Editio


"Czasem życie rzuca Ci 
podkręconą piłkę , coś, czego kompletnie się nie spodziewałeś. Bywa, że jesteśmy zmuszeni 
wybrać, czy chcemy być szczerzy wobec siebie, czy honorowi 
wobec tych, których 
kochamy."


Soraya Venedetta jest ognistą Włoszką. Końcówki włosów maluje na kolor, który odpowiada jej nastrojowi. Ma cięty język, a jej charakterystyczna fryzura zawsze rzuca się w oczy. Mężczyzna, którego zauważyła w metrze, był niewiarygodnie przystojny, miał cudowny, niski głos, a do tego władzę i pieniądze. Zachowywał się natomiast arogancko i despotycznie. Dziewczyna nie miałaby nic przeciwko bliższemu poznaniu pięknego drania, jednak szanse na to wydawały się bliskie zeru — dopóki Soraya nie znalazła jego zgubionego w metrze telefonu. Postanowiła oddać go przystojnemu nieznajomemu, jednak została przez niego źle potraktowana. Postanowiła dać mu nauczkę


 "Nie bój się zranienia. Lepiej wzbić się w niebo i upaść, niż nigdy nie poczuć, jak ziemia usuwa ci się spod nóg. Nawet chwilowa radość jest lepsza niż całkowity jej brak."

Graham J. Morgan ma dopiero 29 lat, ale już jest uznanym biznesmenem. Ma dużo pieniędzy, a jego firma świetnie prosperuje. Mężczyzna całym sercem poświęcił się pracy, nic dziwnego, że odnosi sukcesy. Jednak tylko w życiu zawodowym tak świetnie mu się układa. Mężczyzna od lat już nie wierzy w prawdziwą miłość i szczere kobiety. Na co dzień jest apodyktyczny, opryskliwy i nie szanuje pracowników. Jego zachowanie ulega stopniowej zmianie, gdy odnajduje w swoim telefonie zdjęcia nieznajomej piękności. Widać na nich fantastyczny dekolt, śliczne nogi i wyjątkowo zgrabny tyłek. A potem okazuje się, że dziewczyna cała jest piękna, a do tego ma ognisty temperament. 


"Czasami słowa które zostały niewypowiedziane, są tymi, które najbardziej potrzebują wypowiedzenia." 

Drań z Manhattanu to niezwykła wielowątkowa powieść. Ten opis to dopiero początek. Liczyłam, że będzie to lekka powieść z gorącym romansem w tle. Pomyliłam się. Oczywiście czytało mi się ją bardzo przyjemnie i również był gorący romans, ale ta powieść to zdecydowanie coś więcej, o wiele więcej. Z każdą stroną, z każdą chwilą pojawiały się nowe wiadomości o przeszłości bohaterów, o których nawet sami oni nie wiedzieli, co wpływało na ich dotychczasowe życie. Wszystko zmieniało się jak w kalejdoskopie. Rodziły się nowe wątpliwości, nowe problemy, poważne problemy i rozważania na trudne tematy. I chociaż czasami denerwowały mnie decyzje podjęte przez bohaterów, to tak na prawdę, sama nie wiem jak zachowałabym się na ich miejscu. 

Jeśli znacie twórczość autorek powinnyście wiedzieć, że to jest niezwykła książka. Trudne sytuacje bez wyjścia, miłość nieznająca końca, liczne wątki i wciągająca fabuła. W Draniu z Manhattanu można zakochać się już od pierwszych stron.

 Za książkę gorąco dziękuję Wydawnictwu Helion.

Moja ocena:
10/10